زننده‌اى در اين‌باره منتشر شده بود كه با توجه به تيراژ زياد اين مجله ، بايد به اين حقيقت تلخ اعتراف كرد كه با اين قبيل نوشته‌ها روابط معنوى بين پزشك و بيمار به مخاطره مىافتد و حرمت پزشك از بين مىرود . بارى ، مجله نام‌برده چنين مىنويسد : اساس استعمال غير ضرورى قرص‌ها و داروهاى خواب‌آور ، بيش‌تر موارد در تجويز غير دقيق دكتر گذاشته مىشود ، مثلا ممكن است دكتر بدون توجه به سابقه بيمار و گرفتارىهاى خانوادگى و روحى او ، قرص‌هاى مزبور را تجويز كند و در كار مصرف آن هم نظارتى نكند يا بيمارى كه به دستور دكتر ، مقدار معينى از اين قرص‌ها را به كار برده ، پيش دكتر آمده ، باز هم از بىخوابى شكايت كند و دكتر بدون توجه ، مقدار مصرف را زيادتر تجويز كند و در نتيجه بدان دارو معتاد شود . از همه بدتر ، مطالعاتى كه دربارهء 102 تن از اطباى حومه غرب لوس‌آنجلس صورت گرفت ، نشان داد كه بيش‌تر آن‌ها از اثرات و عوارض قرص‌هاى مزبور به كلى بىاطلاع بوده‌اند ! نيز چندى قبل ، در مجله « علم و زندگى » ، چاپ پاريس ، در اين‌باره نوشته شده بود : پزشكان در گذشته ، هنگام نوشتن نسخه ، چند نوع دارو را به مقدار معين در نظر مىگرفتند و براى بيمار تجويز مىكردند و هر بيمار در نظر طبيب داراى مزاج و وضع مخصوص بود ولى امروز ، طبيب بر اثر آگهىها و تبليغات دامنه‌دار لابراتوارها و كارخانه‌هاى داروسازى ، يك داروى اختصاصى را انتخاب مىكند و در نسخه مىنويسد و پزشكان ، تقريبا در تمام موارد ، از چگونگى تأثير داروهاى اختصاصى بىاطلاع هستند و نمىدانند تركيبات آن‌ها چيست . گرچه تركيبات دارو روى آن نوشته شده است ، طبيب نمىتواند بفهمد چه اثرى دارد و به خود مىگويد چون